جلسه قبل  زود تر  از اتمام کلاس رفتم و متاسفانه  قسمت مهم درس را نبودم... خلاصه این که فهمیدم هیچ چی از خودم نمی دونم اما ذهنم را که اسیر موضوع کردم دنبال سنجیدن خودم  درشرایط مختلفم  که کی عصبانی میشم؟ چی دوست دارم ؟چیزایی که الان دارم را آیا واقعا دوست دارم ؟چی رو تحمل میکنم ؟برای چی تحمل میکنم ؟ از چیزهایی که اذیتم میکند  نگذرم و تا درستش نکردم دست بردار نباشم که سخت نیست اگر خوب فکر کنم...

زندگی همین چیز هاییست که تا  حالا گذروندم... ...

تمرین تعهد است .

یاد درس دین و زندگی دبیرستان افتادم توش نوشته بود فطرت همه انسان ها خدا جوی است بعد من با مداد رنگی  سبز بالاش نوشته بودم یعنی همه خوبند چند روز بعد که به نوشتشو و نوشتم نگاه کردم یه برداشت دیگه داشتم که هم شبیه قبلی بود و هم نبود می خوام بگم که فکر می کنم هر چیزی اگر در جای خودش باشددرست است   من  انسان که فطرت خدا جوی دارم خوب خوب خوبم  ...فقط باید  واقعی و درست باشم و برای درستی  تلاش کنم و به درستی ها  فکر کنم  برای از بین بردن بعضی  ایراد ها  باید هزینه پرداخت کنم  مثلا  دوستان عزیزی که  در مسیر درستم نیستند از روز مرگیم فاصله بگیرند و در عوض دنبال آدمهای  شبیه تر به طرز فکرم بگردم .

نگزاریم  قدرت هایی که عقایدمارو تحریم و تحدید میکنند موفق شوند که ما هر چه داریم از محرم داریم

درختان را دوست می دارم
که به احترام تو قیام کرده اند،
و آب راکه مهر مادر توست
خون تو شرف را سرخگون کرده است

شفق، آینه دار نجابتت،
و فلق محرابی ،
که تو در آن
نماز صبح شهادت گزارده ای .

*

در فکر آن گودالم
که خون تو را مکیده است
هیچ گودالی چنین رفیع ندیده بودم
در حضیض هم می توان عزیز بود
از گودال بپرس !

*

شمشیری که بر گلوی تو آمد
هر چیز و همه چیز را در کائنات
به دو پاره کرد :
هر چه در سوی تو : حسینی شد
و دیگر سو : یزیدی.

اینک ماییم و سنگها
ماییم و آبها
درختان ، کوهساران ، جویباران ، بیشه زاران
که برخی یزیدی
و گرنه حسینی اند .

خونی که از گلوی تو تراوید
همه چیز و هر چیز را در کائنات ، به دو پاره کرد !
در رنگ !
اینک هر چیز ، یا سرخ است
یا حسینی نیست !

*

آه ، ای مرگ تو معیار !
مرگت چنان زندگی را به سُخره گرفت
و آن را بی قدر کرد
که مُردنی چنان ،
غبطۀ بزرگ ِ زندگانی شد !

خونت
با خونبهایت - حقیقت -
در یک طراز ایستاد .
و عزمت ، ضامن ِ دوام ِ جهان شد
- که جهان با دروغ می پاشد -

و خون تو امضای "راستی" است ؛
و ستیزه با ناراستی.

*

تو را باید در راستی دید
و در گیاه ،
هنگامی که می روید
در آب ،
وقتی می نوشاند
در سنگ ،
چون "ایستادگی" است .
در شمشیر،
آنزمان که می شکافد
و در شیر ،
که می خروشد ؛
در شفق که گلگون است
در فلق که خندۀ خون است
در خواستن
برخاستن ؛

تو را باید در شقایق دید
در گل بویید.
تو را باید از خورشید خواست
در سحر جُست
از شب شکوفاند
با بذر پاشاند
با باد پاشید
در خوشه ها چید
تو را باید تنها در خدا دید.

هر کس ، هر گاه ، دست خویش
از گریبان حقیقت بیرون آورد
خون تو از سر انگشتانش تراواست .
ابدیّت ، آیینه ای است
پیش روی قامت رسای تو در عزم

آفتاب لایق نیست
وگرنه می گفتم
جرقۀ نگاه توست .

*

تو ، تنهاتر از شجاعت
در گوشۀ روشن وجدان ِ تاریخ
ایستاده ای
به پاسداری از حقیقت .
و صداقت
شیرین ترین لبخند
بر لبان ِ ارادۀ توست .
چندان تناوری و بلند
که به هنگام ِ تماشا
کلاه از سر کودک ِ عقل می افتد .

بر تالابی از خون خویش
در گذرگه تاریخ ایستاده ای

با جامی از فرهنگ
و بشریّت رهگذار را می آشامانی
هر کس را که تشنۀ شهادت است ،
هر کس را که تشنۀ حقیقت است .

*

نام تو خواب را بر هم می زند
آب را طوفان می کند .
کلامت قانون است
خرد در مصاف عزم تو جنون
تنها واژۀ تو خون است ؛ خون

ای خداگون !
مرگ در پنجۀ تو
زبونتر از مگسی است
که کودکان به شیطنت در مشت می گیرند.

و یزید ، بهانه ای
دستمال کثیفی
که خلط ستم را در آن تُف کردند
و در زبالۀ تاریخ افکندند.

یزید کلمه نبود
دروغ بود
زالویی درشت
که اکسیژن ِ هوا را می مکید .
مُخَنّثی که تهمت ِ مردی بود
بوزینه ای با گناهی درشت :
سرقت ِ نام ِ انسان

و سلام بر تو
که مظلومترینی
نه از آن جهت که عطشانت شهید کردند
بل از این رو که دشمنت این است .

*

مرگ سُرخت
تنها نه نام یزید را شکست
و کلمۀ ستم را بی سیرت کرد
که فوج کلام را نیز در هم می شکند

هیچ کلام بشری نیست
که در مصاف تو نشکند

ای شیرشکن !
خون تو بر کلمه فزون است
خون تو در بستری از آنسوی کلام
فراسوی تاریخ
بیرون از راستای زمان
می گذرد

خون تو در متن ِ خدا جاری است .

*

یا ذبیح الله !
تو اسماعیل ِ گزیدۀ خدایی
و رؤیای به حقیقت پیوستۀ ابراهیم
کربلا میقات توست
محرم میعاد عشق
و تو نخستین کس
که ایام ِ حج را
به چهل روز کشاندی
وَ اَتمَمناها بِعَشرٍ *

آه ،
در حسرت فهم این نکته خواهم سوخت
که حج ِ نیمه تمام را
در استلام ِ حَجَر وانهادی

و در کربلا
با بوسه بر خنجر تمام کردی.

مرگ تو ،
مبدأ تاریخ ِ عشق
آغاز رنگ سرخ
معیار زندگی است .

*

خط با خون تو آغاز می شود
از آنزمان که تو ایستادی
دین راه افتاد
و چون فرو افتادی
حق برخاست

تو شکستی
و "راستی" درست شد
و از روانۀ خون تو
بنیان ستم سست شد .

در پاییز ِ ** مرگ ِ تو
بهاری جاودانه زایید
گیاه رویید
درخت بالید
و هیچ شاخه نیست
که شکوفه ای سرخ ندارد
و اگر ندارد
شاخه نیست
هیزمی است ناروا بر درخت مانده .

*

تو ، راز ِ مرگ را گشودی
کدام گره ، با ناخن عزم تو وا نشد ؟
شرف ، به دنبال تو
لابه کنان می دود
تو ، فراتر از حمیّتی
نمازی ، نیّتی
یگانه ای ، وحدتی

*

آه ای سبز !
ای سبز ِ سرخ !
ای شریفتر از پاکی
نجیب تر از هر خاکی
ای شیرین ِ سخت
ای سخت شیرین !
تو دهان ِ تاریخ را آب انداخته ای !

ای بازوی ِ حدید
شاهین ِ میزان

مفهوم کتاب ، معنای قرآن !
نگاهت سلسلۀ تفاسیر
گامهایت وزنۀ خاک
و پشتوانۀ افلاک
کجای خدا در تو جاری است
کز لبانت آیه می تراود ؟

عجبا ! ***
عجبا از تو ، عجبا !
حیرانی ِ مرا با تو پایانی نیست
چگونه با انگشتانه ای
از کلمات
اقیانوسی را می توان پیمانه کرد ؟

*

بگذار بگریم
خون تو ، در اشک ِ ما تداوم یافت
و اشک ما ، صیقل گرفت
شمشیر شد
و در چشمخانۀ ستم نشست

تو قرآن ِ سرخی
"خون آیه" های دلاوریت را
بر پوست ِ کشیدۀ صحرا نوشتی
و نوشتارها
مزرعه ای شد
با خوشه های سرخ
و جهان یک مزرعه شد
با خوشه خوشه خون
و هر ساقه :
دستی و داسی و شمشیری
و ریشۀ ستم را وجین کرد

و اینک
و هماره
مزرعه سرخ است .

*

یا ثارالله !
آن باغ مینوی
که تو در صحرای تفته کاشتی
با میوه های سرخ
با نهرهای جاری ِ خوناب
با بوته های سرخ شهادت
و آن سروهای سبز دلاور ،
باغی است که باید با چشم عشق دید

اکبر را
صنوبر را
بو فضایل را
و نخلهای سرخ کامل را .

*

حُر ، شخص نیست ؛
فضیلتی است ،
از توشه بار کاروان ِ مهر جدا مانده
آنسوی رود ِ پیوستن
و کلام و نگاه تو
پلی است

که آدمی را به خویش باز می گرداند
و توشه را به کاروان .

و امّا دامنت :
جمجمه های عاریه را
در حسرت پناه یافتن
مشتعل می کند ؛
از غبطۀ سر ِ گلگون ِ حُر
که بر دامن توست .

*

ای قتیل !
بعد از تو
"خوبی" سرخ است
و گریۀ سوک
خنجر
و غمت توشۀ سفر
به ناکجا آباد
و ردّ خونت ،
راهی که راست به خانۀ خدا می رود ...

تو از قبیلۀ خونی
و ما از تبار ِ جنون

خون تو در شن فرو شد
و از سنگ جوشید
ای باغ ِ بینش !
ستم ، دشمنی زیباتر از تو ندارد
و مظلوم ، یاوری آشناتر از تو .

تو کلاس ِ فشردۀ تاریخی .
کربلای تو ،
مصاف نیست
منظومۀ بزرگ هستی است ،
طواف است .

*

پایان ِ سخن
پایان ِ من است
تو انتها نداری ...

سید علی موسوی گرمارودی
تهران - عاشورای1400 هجری قمری

دلم تنگ شده

خدا خواهرمو برد

دلم  خیلی تنگ شده

خیلی وقته دیگه آروم نمیشم.

بازم قاصدک اومد

دفتر خاطراتم گم شده..؟؟؟!

و یکم  دلخوری

 و یک عالمه آرزو های خوب و شیرین

وبهترین آرزو ها برای تمام کسانی که دوستشان دارم

گزراندم

امامزاده طاهر . گلزار شهداو مزار خواهر عزیزم

تبریک می گویم

ضمناً امروز به خاطر بین التعطیلی تعطیل  بود .

از ابو سعيد ابوالخير سئوال کردند : اين حسن شهرت را از کجا آوردي ؟ ابوسعيد گفت : شبي مادر از من آب خواست ، دقايقي طول کشيد تا آب آوردم ، وقتي به کنارش رفتم ، خواب ، مادر را در ربود ! دلم نيامد که بيدارش کنم ، به کنارش نشستم تا پگاه ، مادر چشمان خويش را باز کرد و وقتي کاسه ي آب را در دستان من ديد ، پي به ماجرا برد و گفت : فرزندم ، اميدوارم که نامت عالمگير شود .

بدين سان ابوسعيد ابوالخير مرد خرد و آگاهي و عرفان ، شهرت خويش را مرهون يک دعاي مادر ميداند. و در اينجاست که ما از جايگاه حقيق و شگرف مادر و تقرب او به آن قدرت مطلق آگاه مي شويم

چرا ما وقتى عصبانى هستیم داد می‌زنیم؟

چرا مردم هنگامى که خشمگین هستند صدایشان را بلند می‌کنند و سر هم داد می‌کشند؟

شاگردان فکرى کردند و یکى از آن‌ها گفت:

چون در آن لحظه، آرامش و خونسردیمان را از دست می‌دهیم

استاد پرسید: این که آرامشمان را از دست می‌دهیم درست است امّا چرا با وجودى که طرف مقابل کنارمان قرار دارد داد می‌زنیم؟

آیا نمی‌توان با صداى ملایم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که خشمگین هستیم داد می‌زنیم؟

شاگردان هر کدام جواب‌هایى دادند امّا پاسخ‌هاى هیچکدام استاد را راضى نکرد.

سرانجام او چنین توضیح داد:

هنگامى که دو نفر از دست یکدیگر عصبانى هستند، قلب‌هایشان از یکدیگر فاصله می‌گیرد.

آن‌ها براى این که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند.

هر چه میزان عصبانیت و خشم بیشتر باشد، این فاصله بیشتر است و آن‌ها باید صدایشان را بلندتر کنند.

سپس استاد پرسید:

هنگامى که دو نفر عاشق همدیگر باشند چه اتفاقى می‌افتد؟

آن‌ها سر هم داد نمی‌زنند بلکه خیلى به آرامى با هم صحبت می‌کنند. چرا؟

چون قلب‌هایشان خیلى به هم نزدیک است.

فاصله قلب‌هاشان بسیار کم است.

استاد ادامه داد:

هنگامى که عشقشان به یکدیگر بیشتر شد، چه اتفاقى می‌افتد؟ آن‌ها حتى حرف معمولى هم با هم نمی‌زنند و فقط در گوش هم نجوا می‌کنند و عشقشان باز هم به یکدیگر بیشتر می‌شود.

سرانجام، حتى از نجوا کردن هم بی‌نیاز می‌شوند و فقط به یکدیگر نگاه می‌کنند. این هنگامى است که دیگر هیچ فاصله‌اى بین قلب‌هاى آن‌ها باقى نمانده باش

اين همان عشق خدا به انسان و انسان به خداست است که  خدا حرف نمی زند اما همیشه صدایش را در همه وجودت مي توانی حس کني اينجا بین انسان و خدا هیچ فاصله ای نیست می توانی در اوج همه شلوغی ها بدون اینکه لب به سخن باز کنی با او حرف بزنی

یارا یارا

گاهی

دل ما را

به چراغ نگاهی روشن کن

چشم تار دل را

چو مسیحا

به دمیدن آهی روشن کن

بی تو برگی زردم

به هوای تو می گردم

که مگر بیفتم در پایت

ای نوای نایم

به هوای تو می آیم

که دمی نفس کنم تازه در هوایت

به نسیم کویت ای گل

به شمیم بویت ای گل

در سینه داغی دارم

از لاله باغی دارم

با یادت ای گل هر شب

در دل چراغی دارم

باغم بهارم باش

موجم کنارم باشم

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان آمد وقتست که باز آیی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

دانلود

دربان دلت باش    

به کششهای درونی‌ات فکر کرده ای؟ این که اگر مهار نشود به سقوط می‌کشاندت!

به دلت فکر کرده‌ای که هم می‌تواند جلوه‌گاه معرفت و محبت خدا باشد و هم پایگاه ابلیس

به این فکر کرده‌ای که اگر قلعه دلت به تصرف شیطان در آید، خواسته‌هایش مهار ناپذیر است

هر آنچه دیده بیند دل کند یاد ...

بعضیها امیر نفس‌اند و بعضیها اسیر نفس!

آن که امیر نفس است، عنان خود به دست این نفس سیری ناپذیر نمی‌دهد و آن که اسیر نفس...

... به شیطان سواری می‌دهد.

پس رحمت خدا بر کسی که خود را از شهوات برهاند و هوای نفس خود را مهار کند

فَرَحِمَ اللهُ امرَءا نَزَعَ عَن شَهوَته وَ قَمَعَ هَوی نَفسه۱



و این نفس دشمن خانگی توست، دشمن داخلی ...

اما دربان دلت که باشی، حتی این دشمن داخلی هم ناتوان می‌ماند.

و تو هر کجا که باشی در محضر خدایی.

إحذَر اَن یَراکَ اللهُ عِندَ مَعصیَته وَ یَفقِدَکَ عَندَ طَاعَته فَتَکونَ مِنَ الخَاسرین۲



پس بپرهیز از این دشمن خانگی، که خدا پیوسته مراقب و ناظر اعمال است و هیچ جای خلوت

و دور از قلمرو دید و علم او نیست!

وَ هُوَ مَعَکُم آینَ مَا کُنتُم۳

  پی نوشت:                                                       

۱- نهج البلاغه ، حکمت 383. 2- همان، خطبه 175. 3- حدید: 4.

تنظیم : گروه دین و اندیشه -حسین عسگری

بک روز آفتابی در جنگلی سرسبز خرگوشی بیرون لانه اش نشسته بود و با جدیت مشغول تایپ مطلبی با ماشین تحریر بود. روباهی که از آن حدود رد میشد توجهش جلب شد.

-         هی گوش دراز... داری چی کار میکنی؟

-         ها؟... پایان نامه مینویسم.

-         چه بامزه! موضوعش چیه؟

-         راستش دارم در مورد اینکه خرگوشها چه طور روباه رو میخورن تحقیقی انجام میدم.

-         مسخره است... هر احمقی میدونه که خرگوشا روباه ها رو نمیخورن یعنی نمی تونن بخورن.

-         جدی؟! با من بیا تو خونه تا بهت نشون بدم.

هردو وارد لانه خرگوش می شوند.. پنج دقیقه بعد خرگوش درحالیکه مشغول خلال کردن دندانش با یک استخوان روباه است از لانه اش خارج میشود و دوباره مشغول تایپ می شود. چند دقیقه بعد گرگی از آنجا رد میشود.

-         هی! داری چی کار میکنی؟

-         روی تزم کار میکنم.

-         هاها... چه با نمک... تزت در مورد چیه؟... انواع هویج؟

-         نه. درباره اینه که خرگوشا چه طور گرگا رو میخورن.

-         عجب پایان نامه چرندی... کدوم احمقی پروپوزال تورو قبول کرده... حتی این مگس هم میدونه که خرگوش نمی تونه گرگ بخوره

-         جدی؟... امتحانش مجانیه... بیا تو خونه تا بهت نشون بدم

هردو وارد لانه خرگوش می شوند و درست مثل صحنه قبلی خرگوش درحالیکه مشغول لیس زدن استخوان گرگ است خارج میشود.

صحنه غافلگیرکننده:

یک شیر درنده که از شانس خرگوش فقط علاقه به گوشت روباه و گرگ دارد داخل غار لمیده و خرگوش با خیال راحت در گوشه دیگری روی موضوع پایان نامه اش کار میکند.

نتیجه گیری اخلاقی:

مهم نیست که موضوع پایان نامه تو چقدر احمقانه است، مهم این است که استاد راهنمای تو کیست.

بر جاده‌های بی‌سرانجام ِ رسیدن

كار جهان جز بر مدار آرزو نیست

با این همه دل‌های ناكام ِ رسیدن

كی می‌شود روشن به رویت چشم من، كی؟

وقتِ گل نی بود هنگام ِ رسیدن؟

دل در خیال رفتن و من فكر ماندن

او پخته‌ی راه است و من خام ِ رسیدن

بر خامی‌ام نام ِ تمامی می‌گذارم

بر رخوت درماندگی نام ِ رسیدن

هرچه دویدم جاده از من پیش‌تر بود

پیچیده در راه است ابهام ِ رسیدن

از آن كبوترهای بی‌پروا كه رفتند

یك مشت پر جا مانده بر بام ِ رسیدن

ای كالِ دور از دسترس! ای شعر تازه!

می‌چینمت اما به هنگام ِ رسیدن

صدای آرزو ها که
شنیده میشود!
دست دلمان  می لرزد و چشممان  سو سو می زند
گاهی هم حواسمان نیست
بی انکه بدانیم  شاید  لحظه همان لحظه هاییست که
انتظارش را داشتیم 
خوب
می گذرد 
و ما  یادمان نیست چند لحظه پیش
حواسمان به چه بوده
ونگاه  چه چیزی را  از دست داده ایم
می گذرد و می گذرد
رُفت و روب  می کنیم 
و البته اگر بلد باشیم...

روزگار می چرخد
  و خدایا 

ما هنوز در جا می زنیم
و  اشک میریزیم 
برای  لحظاتی که نفهمیدیمشان و گذشت ...

برای همدیگر دعا کنیم  

 نگاه هایش را درک کنیم و قدر  لحظاتمان را بدانیم

التماس دعا.

طالع واقبال ما را صد حجاب افتاده است      آرزوی وصل تو گویی بر آب افتاده است

یا مهدی مظلومان داد از غم تنهایی

       دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

             جان در قدمت ریزیم رخ خاک رهت سازیم 

                 وقت است که باز آیی وقت است که باز آیی.

همین امروز بدستم رسیدی

 که یاد آوری کنی ٬لابه لای درختای گردو

 وقتی بچه بودیم

 پر از شاخه های قاصدک بود

 و کبوترای سفید و رنگی پنگی که میومدن روی بوم خونه 

اون واسشون دونه می ریخت

 دور حیاطم شمعدونیای قرمزو صورتی

که تا وقتی  گلاشونو میکندم

 از بس نازو قشنگ بودن !

یهو پیداش میشد

فقط غمگین  میگفت:

دلت میاد از  خونوادش جداش میکنی؟؟؟؟!

وزمینی که  شنی بود  موقع قایم باشک
پاهام که تو شنهافرومی رفت٬

 حسی بهم میداد...

 که با همه ترسم  قدرشو می دونستم  !
  از افتادنو درد زانوهام...

 تا  صدای جیغ بچگیام

و همیشه اون

 وقتی  تذکرمی داد: جون آبجی جیغ نرن!

و
اینکه

میچیندت و

حرفامو آرزوهامو به تو میزدم

و تو فقط و فقط!

 به گوش آجیم می رسوندی ٬چون اون

 می تونست  صداتو بشنوه و بیشتر آرزو های بچگیمو برآورده میکردید!

قاصدک دیر رسیدی این بار

شمعدونیا ...
درخت توت ...

کبوترا...

.

.

.
حالا هر چقدرم باهات حرف بزنم و  آرزو بگم٬  بازم فقط و فقط اون میشنوه صداتو  ٬کاش بود... خوب میدونم  این دفعه آرزوم برآورده نمیشه ...!

خیلی دور شدم از ۶سالگیم اما این بار اگه اشکام میره واسه اینه که دیگه نمی بینمش مگربخواب!

رياضيو منطقو فلسفه ميداني

ناخدا با نگاهي آرام :

نه

نابغه ، خنده تمسخر آميز :

نيم عمرت برفنا شد

درياي هستي

موج هاي خروشان

و طوفاني در پيش

كشتي حيات درهم ميشكند

ناخدا با نگاهي نگران و دلسوز :

شنا در بحر هستي ميداني

نابغه ، متحير :

نه

ناخدا با نگاهي تاسف بار و دلي آكنده از اندوه :

همه عمرت برفناشد.

قلبهای پاکشان را

اشکهای نابشان را

 دستهای گرمشان را

حرفهای از صمیم قلبشان را

شوروشوق چشمشان را

من تمام ساکنان قلبهای عاشقان را دوست دارم

مادرم دوستت دارم

ولادت با سعادت کوثر نبی و جان علی و افتخار خلقت بشری حضرت فاطمه زهرا (س) و روز زن و مادر و تقارن این میلاد  فرخنده با تولد امام راحل (ره) را تبریک می گویم .

   من شدم رودخونه ، دلم يه مرداب ...                                        آسمون آبي ميشه ، اما گل خورشيد رو شاخه هاي بيد ، دلش ميگره دره مهتابي ميشه ، اما گل مهتاب از بركه هاي آب بالا نمي ره   تو كه دست تكون مي دي به ستاره جون مي دي مي شكفه گل از گل باغ                                           

چون به فـــکر سوختن افتاده ای

مردانـــــه باش
من نمی گویم که عاقل باش یا دیوانه باش

گــــر به جانــان آشنایی

از جــــهان بیگانه باش
گر شبی در خانه ‌اﻯ جانانه مهمانت کنند

گول نعمت را مخور

مشغول صاحب‌ خانه باش

برای امسال سبک تر شروع شدم ،

  که رهبرم راضی است اگر همت کنم

...و حول حالنا الی احسن الحال که ای کاش  امسال دلمان نورانی شود به جمال دلربای یوسف زهرا (عج) که عید وقعی آن روز است.

 دید و بازدید ها ی شلوغ را دوست داشتم  صدا سیما هم بزرگ شده انگاری شایدم من بیشتر می فهمم به گرفتاری های دیگران  که در قالب طنز بیان شده اند  می خندیم تا حدی که   دلمان درد میگیرد  یا گوشه چممان اشک می نشیند . نادر اشک من را در می آورد ، ناشکری نکرد  خوش بحال همچون نادرها... تا دلش امام رضا خواست،

مرادش را گرفت ؛

دلم  برای  زبیح می سوخت از اولین سکانسش تا عروسی دختر همسایه، چه خوش خیال بود قشنگ...! آهو خانوم را هم دوست داشتم ،  اصلا امسال خوب شروع شد، از  بهار دوکوهه  بگویم  که ریحانه ها را دیدم و نامه شهدا  قافلگیرم کردکه ولایی باشم وبمانم!  مهنوش و  گلزار شهدای هویزه چه حس عجیبی داشتند حیف که تا دوزاده  شب بیشتر باز نبود ...

۱۳روزاز ۳۶۵روز اینشکلی گذشت

فقط ۳۵۲روز باقی مانده تا نتیجه گیری برای برنامه های ۸۹

یا ارحم الراحمین.

یا ارحم الراحمین.

:همین روزها...همین روزهاست ... که می آیم٬می نویسم تا بدانی...تا بدانند ٬آسمان...سرخ سرخ می ماند ٬چون رنگ ذات من ٬که سرخ است ومشتاق باریدن ...!نور خیره کننده ام را زودتر ببین٬که برای منتظران٬آیه رحمت است و رو نوشت امید است٬برای غمگساران!

همین روزها... همین روزهاست که می آیم ٬خوش باش که رستگاری نزدیک است من...در آن صبح برفی سرد٬ آه به سحر نشسته ات را شنیدم ٬تو هنوز به انتهای "ها "نرسیده صدای اجابتم را شنیدی٬و از نزدیکی دل محبوب ٬به ٬خود ٬ از ذوق مناجات برتر پریدی٬زمانی که سخت غمگین بودی وتنها! و در خاموشی سحر٬هزار فریاد وبازیباترین مکتوبات آفرینش٬مانوس! و مهر سجاده ات خیس از عطر بهشت!من دیدم انتظار تورا... و گفتم٬تا بدانی... و نوشتم تا بخوانی ... من  در راهم !عاشق بمان !

همین روزها ٬همین روزهاست که می آیم٬گوش کن ٬ قلب زمین چه تند تند می تپد!

چه دلدار شده ٬این خاک سرد به برف نشسته.

درختان لرزانند ٬اما نه از سرما٬و یخ و برف!

نه از واهمه بی برگی!

بلکه از شنیدن صدای گام های خوش من و خبر ورود معجزه ی عشق ٬به حریم ریشه ها!

حالا ... بگو ... چه مدت برای دیدارم ٬انتظارکشیدی؟چند بار به یادم ٬دستت خط خورد!چند بار بشقاب و فنجان از دستت افتاد و شکست از ذوق دیدار من٬چقدر بیشتر دوست داشتی ٬تا من تورا بیشتر دوست بدارم!چقدر سخت نگرفتی ٬عبور کردی٬بخشیدی!در چه هوایی دم زدی!تا در همان هوا تو را دم بزنم!آفتابی و بهشتی ...یا توفانی و یخ زده و دوزخی!

چند بار در مسیر رفتن به سوی من٬پاهایت سست ٬خسته شد!نالیدو بر زمین نشست و کاهل شد؟!چقدر شوق دیدارم٬گرم و گرمترت کرد!؟چند بار از روی تابانم٬پروا کردی؟چند بار چون پروانه ٬به دامان نورم ٬سوختی و خاکستر شدی؟!

هرگاه

آنقدر مشتاف شدی که هیچ حادثه ای مرا از یاذت غافل نکرد !

همه لحظه هایت به انتظار دیدنم ابدی شدو تو هر روز بهتر شدی٬شادتر و امیدوار تر...هرکس را به گونه ای دیدی که انگار او همان  است که در راه است و با عزت و احترام و ادب ٬همراهش بودیو اعتماد کردی!

آنگاه میبینی که باحال خوش ٬دست زنان از راه می رسم و تورا در آغوش می گیرم و سوغات عشق را به دامانت می ریزم . میهمانت میشوم و برای تو فقط برای تو  پر میکشم روی گلدسته مسجد محله و با صدایی چون آوای ملکوت اذان صبح می خوانم . وقتی که اسمان سرخ سرخ بود ! و سفید سفید بارید!  از راه میرسم !همین رو ها !